چرا احمدی نژاد به ملاقات نماینده «سیا» در افعانستان می رود؟

در حاشیه سفر احمدی نژاد به افعانستان؛ روزنامه های چهارشنبه 24 مرداد 1386 افغانستان چنین عناوینی در بر داشتند:

روزنامه انیس
- كرزای : امیدوارم همكاری ایران و افغانستان در آینده ادامه یاید

-احمدی نژاد: افغانستان پیشرفته، مستقل و مقتدر به نفع امنیت منطقه است

روزنامه  چراغ
- احمدی نژاد ادعای ارسال سلاح برای طالبان را رد كرد

روزنامه  ویسا
- احمدی نژاد: افغانستان و ایران هردو قربانی تروریسم هستند
- ایران و افغانستان شش سند همكاری امضا كردند

روزنامه ‪ ۸ صبح
- احمدی نژاد : از روند موجود در افغانستان حمایت می‌كنیم

روزنامه اصلاح
- كرزای و بوش تلفنی گفت و گو كردند

بدیهی است که سفر اخیر، صرفاً یک دیدار دیپلملتیک دو رئیس جمهوری کشورهای «اسلامی» نبوده است. حمید کرزای از خادمان مستقیم سازمان جاسوسی آمریکا بوده و خدماتی بسیار مهمی به دولت آمریکا طی سال های پیش کرده است. کرزای در دوران اشغال افغانستان توسط نیروهای نظامی شوروی از همکاران نزدیک سیا بشمار می رفته که در حمل و نقل سلاح به نیروهای مجاهدین افعانستان؛ کمک های ارزنده ای به آن سازمان کرده بود (مقاله هنیف عزیز در سایت «های وی بیم ریسرچ» 14 دسامبر 2001)

در 17 اوت 2004  بنا برگزارش خبرنگاری «یونیتد پرس اینترناسیونال»  یک ژنرال آمریکایی بازنشسته به نام «تامی فرانکس» که رهبری اشغال افعانستان و عراق را پیش از بازنشتگی اش در سال 2003 به دست داشته؛ اعلام کرد که «سیا» از سال 1996 که طالبان در افعانستان به قدرت رسید؛ به دنبال یک فردی از ایل «پشتون» می گذشته که بدیلی به رهبری طالبان باشد. به گقته این ژنرال بازنشته،  «سیا» کرزای را حتی پیش از واقعه  11 سپتامبر 2001 یافته و او را  برای حکومت بعدی آماده کرده بود.

با چنین اوصافی؛ پرسیدنی است که دولت احمدی نژاد  که تا چند ماه پیش سخن از عدم سازش با دولت آمریکا را سر داده بود؛ چگونه با نماینده مستقیم «سیا» وارد مذاکره نزدیک شده است؟ ضمن اینکه آقای کرزای 2 هفته پیش با آقای بوش در آمریکا ملاقات داشته است و محققاً چراغ سبز را از وی برای ملاقات با احمدی نژاد دریافت کرده است.  آقای مالکی نخست وزیر عراق نیز همزمان به ایران سفر کرده و با سران دولت ایران به گفتگو در مورد "امنیت عراق" نشسته بود. اینها همه به دنبال دور دوم مذاکرات نمایندگان دول ایران و آمریکا در مورد "امنیت عراق" صورت پذیرفت.

طبعاً وقایع اخیر بار دیگر نشان می دهد که دولت آمریکا و ایران خواهان مصالحه و ایجاد روابط نزدیک با یکدیگرند. افراد و نیروهایی که نسبت به انگیزه های دولت بوش مبنی بر تدارک برای جایگزینی دولت ایران؛ توهم نشان داده بودند؛ اکنون دیگر باید درک کرده باشند که "جنگی" میان این دو دولت سرمایه داری که منجر به نابودی دولت ایران شود؛ در کار نخواهد بود. تمام نیرو و انرژی نیروهای اپوزیسیون بایستی متوجه سازمان دهی مبارزات در ایران باشد. مبارزاتی که رأس آن مقاومت های کارگران ایران قرار داشته است. کارگران در این دروه ضدیت خود را هم با نظام سرمایه داری و هم با امپریالیزم آمریکا نشان داده اند. زیرا کارگران ایران نیک می دانند که مبارزه ضد سرمایه داری جدا از مبارزات ضد امپریالیستی نبوده و تنها راه تحقق دمکراسی و رفاه اقتصادی؛ از میان برداشتن کل نظام سرمایه داری و همدستان بین المللی شان است.

24 مرداد 1386